Goed, Fout, Vergeten!

goed-fout-vergeten

Ik merk dat schrijven mij oplucht, dus ik ga gewoon door met alles ventileren waarover ik hersenspinsels heb. In het leven kan je het niet altijd goed doen, althans niet goed voor iedereen. Zo werkt het nou eenmaal niet in een maatschappij met oneindig veel mensen en meningen. Ik kan daar dus heel lastig mee omgaan, al die diversiteit in mensen. En buiten dat ik er niet heel goed mee om kan gaan, trek ik mij ook nog eens teveel aan van wat andere mensen denken. Dus mocht iets voor mij goed zijn, en iemand die ik ken denkt er anders over… dan veranderd mijn goed al snel naar een gemiddeld.

Goed genoeg

Op het moment dat iets goed voor jouzelf is, dan zou het theoretisch gewoon goed moeten zijn. Echter bij mij werkt dit dus geheel anders, als iets goed is voor mijzelf wil niet zeggen dat ik het dan los kan laten. Dom want het was al goed. De meningen van anderen tellen mee, wat hun denken en voelen, en als ik dan al die meningen mee tel.. dan is mijn oh zo fijne goed.. niet zo goed meer.  Cognitief weet ik heus dat ik moet loslaten, en mijn eigen goed.. meer dan goed genoeg is. Maar dat omdenken, dat lukt op het moment even niet.

Fouten maken

Elk mens maakt fouten, dat is nou eenmaal de realiteit, niet een van ons is perfect (al willen mensen dat soms maar al te graag zo laten lijken). Als ik fouten maak, en geloof mij.. ik maak ze! hele domme, ondoordachte fouten. Reken ik het mijzelf 100 keer erger aan dan een ander. Ik verwacht heus niet dat ik foutloos kan zijn, maar mijn fouten zie ik als falen.

Vergeten

Mijn paspoort is verlopen, boeiend…  maar ik was het dus vergeten. Ik had namelijk een kaartje in de bus gehad, met een reminder… maar ik heb daar dus niet meer bij stil gestaan. Mijn nichtje had examen, ik wist het echt heus een week geleden nog. Maar de dag dat ik het moest weten? Was het weg. Net als de afspraak gisteren van Michael, ik wist zeker dat het kwart voor 3 was, maar het was kwart voor 2. Frustrerend hoor, om een geheugen als een zeef te hebben. Nu op dit moment is dat nog 10 keer erger, omdat mijn hoofd al zo vol is. Al die dingen waar ik dan ook nog eens aan moet denken zijn eigenlijk al teveel.  Zaterdag moeten de kinderen naar de tandarts, ja op zaterdag… ik vergis mij niet! om 13.00… geloof ik…

Los laten

Het los laten dat je het niet voor iedereen maar goed hoeft te doen, als het voor jezelf wel goed is. En dat je echt heus hele domme fouten mag maken, en ik mijzelf niet daar heel erg op hoef af te rekenen. En dat ik nou eenmaal dingen vergeet, omdat het al in mij zit, maar ook omdat er nu gewoon geen ruimte is in mijn hoofd om dingen te onthouden. (Doolhof, weten jullie nog?) Al die dingen zou ik moeten loslaten, niet druk om moeten maken. Maar helaas, kan ik dat dus niet… om al deze bovenstaande dingen straf ik mijzelf af.  En dat is waar het mis gaat, en waarom ik er op dit moment niet uitkom. Ik moet doorbreken om het belangrijk te vinden wat anderen mensen vinden, ik moet doorbreken om waarzegster te spelen over anderen hun gedachte. Ik moet en dat is nog wel het allerbelangrijkste, luisteren naar mijn eigen gevoel. Als het voor mij goed is… dan is het goed. Punt! (mooi gezegd, nu nog écht kunnen en voelen)

Eigenwaarde

Eigenwaarde, vind ik echt een stom woord! Waarde hechten aan wie je bent, wie je kan zijn en wie je wilt worden. Ik heb op dit moment geen enkel idee over wat ik mijzelf waard vind. Of ik vind dat ik er mag zijn. Of ik denk dat mijn aanwezigheid op deze aarde iets toevoegt. Wat ik wel weet is dat ik twee kinderen heb die onmetelijk van mij houden, gewoon omdat ik hun mama ben. En voor hun en voor mijzelf, zou ik het zo fijn vinden als ik wel mijn eigenwaarde zou weten, zou kennen, weer terug kan vinden. Om een nóg betere mama te zijn, voor nu en in de toekomst.

 

0 Comments
Share

Tamara

Reply your comment

Your email address will not be published. Required fields are marked*

%d bloggers liken dit: