Cirkels draaien

cirkels-draaien

In je hersenen heb je allemaal geasfalteerde paden, de een wat minder dik dan de ander maar ze lopen er allemaal. Paden die je veel neemt zijn voorzien van een dikke laag asfalt, paden die je soms bewandeld met een beetje en sommige die je nog nooit hebt durven bewandelen met niks.

Mijn Paden

Mijn paden zijn voornamelijk voorzien van een dikke laag asfalt. Ze zijn veilig, ik ken de bomen en het onkruid, ik weet wat er voor ongedierte rondloopt en weet ook waar het mooie groene gras is. Althans tot één jaar geleden wist ik dat. Nu na een jaar lang mijn paden bewandeld te hebben, nieuwe paden gevonden te hebben, sterke schoenen gebruikt te hebben om de paden te kunnen bewandelen. Ben ik van het pad afgeraakt, ik weet niet hoe en ik weet niet waar het is gebeurd maar ik heb ergens een bordje gemist.

Falen

Mijzelf dat vergeven dat ik het bordje heb gemist, en een zijpad ineens heb genomen. Dat is moeilijk, ik voelde hem wel aankomen, ik bedoel dat het niet goed ging. Ik dacht dat twee weken rust dat gevoel zeker wel zouden weghalen en dat ik mijn eigen zo mooi geasfalteerde pad wel weer zou vinden. Helaas had ik het mis, en bleef ik voor mijzelf falen. Ik zit diep in mijzelf vast, zonder te weten waar het oude pad is.

Doolhof

Laatst wou iemand dat ik beschreef wat ik dan voel. Dat is sowieso lastig uitleggen want een depressie scheinen mensen die het niet hebben gehad maar moeilijk te kunnen begrijpen heb ik begrepen. Ik heb het alsnog gepoogd. Net als ik hierboven uitleg over paden, heb ik nu het gevoel dat ik continu vast zit in een doolhof in mijn hoofd. Ik draai in dit doolhof continu cirkeltjes. Cirkeltjes van negatieve gedachten, negatieve gedachten over mijzelf, over wat anderen wel niet denken, over mijn leven, over mijn keuzes, over falen, over niet sterk zijn, over mijn lichaam en zo nog genoeg andere dingen die ik nu niet kan bedenken maar die dagelijks een rol spelen in mijn gedachten.

Triggers

Al die gedachtes zitten er al, maar worden ook nog eens door andere dingen getriggert. Bijvoorbeeld door wat iemand zegt of doet, door iemand buiten of door een berichtje wat ik krijg. Mijn gedachtes zijn dus op dit moment vrij complex.

Paniek

Door al die gedachtes, sommige nachten weinig tot geen slaap en overige factoren. Wordt je lichaam onrustig en gaat op momenten dat je het niet verwacht in oorlogsstand. Zo was ik laatst in de supermarkt en zag ik dat alle rijen open waren, het was druk. Ik stond op het punt om af te gaan rekenen en toen kwam het.. Ik begon uit het niets mega te zweten, mn hart sloeg over en het liefste rende ik huilend de winkel uit. Nu heb ik gelukkig al handvatten gekregen, en belde ik een vriendin. Niet om met mij te praten, ze kon gewoon doorgaan met haar gesprek. Maar ik kon haar horen en ondertussen afrekenen en de winkel uit. Eenmaal buiten gekomen kwam ik tot de conclusie dat ik dacht dat ik echt gek begon te worden. Tot ik hoorde dat alles wat ik nu voel erbij hoort. En het echt weer over gaat.

Detox

De huisarts en psycholoog vonden mijn plan van een detox impulsief, niet goed over nagedacht maar als ik het perse wou doen, moest ik het maar proberen. Waarom ik het wou doen? Ik ben de afgelopen maanden weer enorm aan suiker verslaafd geraakt, waardoor je je dan kort gelukkig voelt. En daarna 10 keer zo slecht. Ik wil me tenminste over 1 ding, 1 ding weer goed gaan voelen en dat is gezond bezig zijn met mijzelf. Niet mij wegstoppen in eten. En dat is er wat er gebeurd met een detox, je suikerverslaving resoluut de das om doen. Wat fijn is met detox, is dat je de hele tijd bezig bent met het schema. Om die tijd dat flesje dan weer dat flesje, en dan een zakje nootjes. Het klinkt misschien stom maar ik heb houvast nodig aan iets, iets wat wel lukt. (Hoop dat het lukt) en als het niet lukt… dan… NIVEA! NIVEA!

0 Comments
Share

Tamara

Reply your comment

Your email address will not be published. Required fields are marked*

%d bloggers liken dit: