Paniek

Het is 23.13 in de avond, ik lig al enige tijd in mijn bed en draai van zij naar zij.. het lukt mij voor de zoveelste nacht niet om in slaap te komen. Zo enorm frustrerend terwijl je al zo moe bent.


Terwijl ik mij voor de 14de keer omdraai voel ik een overslag in mijn hartslag, je kent het wel een korte stop gevolgd door een enorm harde bons. Ik schrik kort, want ik ken het.. het gaat weer over

Maar voor ik het weet begin ik enorm te zweten, rustig blijven denk ik bij mijzelf. Let nou op je ademhaling, op je rug liggen handen op je buik en rustig proberen te blijven.

De ademhalingstechnieken heb ik inmiddels weer compleet onder controle dus dit moet lukken.
Het lukt alleen niet, mn hartslag gaat omhoog ik voel het aan alles, ik probeer vooralsnog niet in paniek te raken want dit gaat over.

Het is tijdelijk het gaat weer weg.. maar ik ben wel alleen boven en de kinderen slapen en niemand die me nu hoort als er wat gebeurd.

Ik probeer mijzelf te herpakken, “nee nee dit is geen rationele gedachte er gebeurd niets je bent veilig let nou maar op je ademhaling. Ga rechtop zitten, benen op de grond en probeer te aarden.”

Mijn hart slaat inmiddels als een bezetene in mijn borst en dan gebeurd er iets wat ik niet zag of voelde aankomen. Mijn hart slaat in een stuk over, non stop, het bonst en stopt en bonst. Ik zak van mijn bed af, zit inmiddels met mn knieën op de grond. En ja ik raak in Paniek, en begin vreselijk hard te huilen.

Ik wil dit niet en kan dit niet meer aan, ik kan en wil het gewoon niet. Mn shirt is inmiddels nat van het zweet en voel dat mijn voorhoofd koud en nat is. De paniek wordt nog erger en ik grijp naar mijn telefoon, een moment aarzel ik om 112 te bellen. Ze moeten mij helpen, want ik kan dit niet!

Dan slaat de tuindeur dicht, ik roep help.. en Robbert rent de trap op naar boven. Komt bij me zitten, voelt m’n hartslag en probeert mij te kalmeren.

Dit gaat voorbij, het is rot.. het voelt naar maar het gaat voorbij. En dat gaat het.. na samen 20 minuten op de vloer zitten.. gaat het voorbij.. is mijn hartslag rustig en lig ik in mijn bed.. compleet uitgeput en angst voor een volgende keer.. want wat ik al zei.. Ik wil dit niet meer..

Iemand die nog nooit een paniek aanval heeft gehad, zal nooit begrijpen hoe naar dit is om te hebben.

Hoe moeilijk het is om uit te leggen. Want weetje, als ik een keuze had.. dan had ik dit nooit gewild. Het gevoel alsof je dood gaat.. alsof je hart ermee gaat stoppen.. Zo plots ineens.. zonder waarschuwing.

Het gebeurd nu niet.. Dit was paniek.. maar stel je toch eens voor dat het echt gebeurd.. voel ik het verschil dan wel?..zoveel gedachtes die door mijn hoofd gaan.

Ik Ben continu zoekende naar begrip.. begrip van anderen..

Maar wat ik eigenlijk nodig heb is begrip voor mijzelf.. dat ik mij zo mag en kan voelen en dat het er mag zijn voor nu.. alleen om te kunnen verwerken. Stoppen met vechten en loslaten..

One thought on “Paniek

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *